نقش رویکرد انگ زنی در مسائل اجتماعی

مقدمه:

استيگما يا انگ به نگرش يا فکري گفته مي شود که يک بيماري خاص يا يک رفتار يا احساس يک فرد را شرم آور و آن را باعث ننگ خود، فاميل يا اجتماع مي داند. افرادي که چنين نگرشي دارند فکر مي کنند که فرد داراي آن ويژگی، “بد” و يا “بی ارزش” و “متفاوت” است و بايد از جامعه دور شود. افراد دارای اين نگرش نمی توانند با فرد بيمار همدلی کنند و از او دوری می جويند.

طبق این نظریه زمانی که فرد یا وسیله ارتباطی انگ یا نشان نامطلوب بر پیشانی یافت ، از آستانه اعتماد فرد می افتد و محتوی آن با تمسخر یا خشم مخاطب روبرو است.و کسانی که به این رسانه مراجعه می کنند ، از جانب دیگران فاقد ارزش می شوند. به نظر کنش متقابل گرایان، رفتارهای افراد به وسیله واکنش‌های دیگران شکل می‌گیرند و زمانی که دیگران، کنش‌های شخصی را انگ کج‌رو می‌زنند، فرد غالبا وادار می‌شود، نقش کج‌رو را بازی کند. حال چنین چیزی چگونه امکان‌پذیر است؟ نظریه انگ‌زنی تأکید می‌ورزد، انگ‌هایی که به رفتارهای افراد زده می‌شوند، در پیدایش و ادامه کجروی نقش اساسی دارند. هنگامی که مردم انگ کج رو می‌خورند ـ مانند مجرم، خطاکار و بزهکار و معتاد و… غالبا برای بر آوردن انتظاراتی که از این انگ‌ها می‌رود، به این انگ‌ها پاسخ می‌دهند. همه ما تا حدی از نقش کج روها آگاهی داریم، حال اگر به ما به طور پیوسته انگ بزنند، ما چگونه واکنش نشان می‌دهیم؟ احتمالاً همان‌گونه که انگ خورده‌ایم عمل می‌کنیم. ولی فرآیند بر چسب زنی پیچیده‌تر از این است.

فایل word و 11 صفحه