Islamic Criminal Law and Procedure: Religious Fundamentalism v. Modern Law

. قاضی و قوانین مرتبط با مدرک

1. قاضی

علاوه بر محافظت­های دادرسی پیش دادگاهی، تعیین صلاحیت و کاراکتر قاضی و مقتضیات سختگیرانه قوانین اسلامی در ارتباط با مدرک به تضمین یک دادگاه منصفانه برای فرد متهم کمک می­نمایند. همان طوریکه بیان شد، خلیفه­های سلسله اموی(661 تا 750 پس از میلاد) قدرت قضایی را به حکمرانان استانی و همچنین مقامات اجرایی مثل مسئولان خزانه­داری و بازرسان بازار سپرده بودند. حکمرانان استانی نیز قدرت های قضایی خود را به دبیرهای حقوقی (قاضی) انتقال داده بودند تا منازعات را حل و فصل نمایند. در دوره سلسله عباسی، قاضی توسط مقامات سکولار انتصاب و عزل می­شدند ولی به تدریج این دسته از افراد به قاضیان مذهبی مستقلی تبدیل شدند که تصمیماتشان مجزا از مرور، کنترل و تأثیر سکولار بود.

قاضی باید مرد باشد (اگرچه حنفیان به زن­ها اجازه قضاوت تحت شرایطی محدود را داده­اند). قاضی باید دارای هوش و درک تأئید شده، هوشیاری و عدل بوده و پیرو شریعت باشد. قاضی باید رفتاری بی عیب داشته باشد، رشوه و هدایای دیگران را رد نماید و در مهمانی­ها و جشن­های خصوصی مسئله­دار شرکت نکند. بعضی صاحب نظران اعتقاد دارند که قاضی باید از خانواده­ای ثروتمند باشد در نتیجه در موقعیت رد رشوه قرار گرفته و برای عدم ارائه قضاوت­های نادرست کاملاً مطمئن خواهد بود.

قاضی پیش خدا مسئول است. خلیفه سوم، عمر، اخطار داد که “ما شما را به عنوان فرمانبردار بر روی زمین منتصب کرده­ایم، بنابراین بین بشر به درستی قضاوت نموده و از امیالی که شما را از مسیر خداوند خارج می سازد دوری نمایید”. قاضی باید رفتاری قدرتمندانه بدون خشونت و منعطف بدون ضعف داشته باشد به طوریکه فردی قدرتمند و پرنفوذ انتظار بی­عدالتی از وی نداشته باشد و یا فردی ضعیف از عدالت وی نا امید گردد. قاضی باید مستحکم، هوشمند، پرهیزگار و غیرمستبد و زورگو باشد. عبارتی رایج در سنت اسلام وجود دارد که در آن می­توان قانونی ناعادلانه را به یک قاضی عادل نسبت داد