نقش سازمان ملل متحد در حاکمیت بین المللی قانون

نقش سازمان ملل متحد در حاکمیت بین المللی قانون

مقدمه:

آنچه در قرن نوزدهم در روابط بین الملل مطرح بود، محدود به تجارت و اموری می شد که به امنیت کشورها ارتباط می یافت، ولی در قرن بیستم و بیست و یکم اموری که در روابط بین المللی مطرح است گسترش یافته، به طوری که تکنولوژی، ارتباطات، فرهنگ، و ایدئولوژی پهنۀ وسیعی از مسائل اقتصادی با جنبه های سیاسی آن را در بر گرفته است.

پیشرفتهای تکنولوژیکی پس از سال 1918، این نظریه را قوام بخشید که قدرتهای عمدۀ نظامی باید به هر نحوی که میسر است از جنگ با یکدیگر اجتناب نمایند، لزوم کاربست چنین تدبیری بعداً به اثبات رسید، زیرا در جریان جنگ جهانی دوم، استفاده از هواپيماهاي بمب افكن، مواد انفجاري قوي و واحدهاي زرهي و تانك نشان داد كه منابع اقتصادي و غيرنظامي­ها در كنار نظاميان، در سطحي بسيار وسيع و گسترده آسيب ديدند و از بين رفتند.

با وجود اين قبل از آن كه سال 1945 به پايان برسد، سلاح اتمي توليد شد. اندكي بعد «سلاحهاي گرما هسته­اي» به وجود آمد و بالاخره در اواخر دهة 1950 با به صحنه آمدن موشكهاي بالستيك قاره پيما، انسان براي اولين بار اين قدرت را يافت تا بتواند هستي خود را با آهنگ غيرقابل تصوري به نيستي بدل كند. لذا دورنماي دهشتناك يك جنگ هسته­اي حتي موجب شد كه بسياري از كشورها در نگرش خود نسبت به جنگ تجديدنظر كنند. از جمله كشورهاي سوسياليستي و بلوك شرق كه تا اوايل دهة 1950 بر اين باور بودند كه «جنگ اجتناب ناپذير» ميان كشورهاي كاپيتاليست و كمونيست موجب انقلاب جهاني خواهد شد، دريافتند كه در يك جنگ «گرما هسته­اي» هيچ يك از طرفين نمي­تواند پيروز شود. به اين ترتيب دكترين نظامي شوروي تصحيح گرديد و حملة كاپيتاليستها به شوروي ديگر به عنوان امري گريزناپذير تلقي نشد. حتي در اجلاس سران ‌آمريكا و شوروي در سال 1955 در ژنو دو طرف به طور ضمني پذيرفتند كه جنگ ميان آنها هيچ هدفي را تأمين نخواهد كرد.