تحقیق در مورد تاریخچه کشاورزی در جهان 53 ص

لینک دانلود و خرید پایین توضیحات

دسته بندی : وورد

نوع فایل :  .doc ( قابل ويرايش و آماده پرينت )

تعداد صفحه : 53 صفحه

 قسمتی از متن .doc : 

‏تاریخچه کشاورزی در جهان

‏کشاورزی‏ ‏یا‏ ‏برزگری‏ ‏فرآیند‏ ‏فراوری‏ ‏خوراک،‏ ‏الیاف‏ ‏و‏ ‏دیگر‏ ‏فراورده‏‌‏های‏ ‏دلخواه‏ ‏از‏ ‏راه‏ ‏کاشت‏ ‏گیاهان‏ ‏ویژه‏‌‏است‏.

‏کشاورزی‏ ‏در‏ ‏کل‏ ‏سه‏ ‏مرحله‏ ‏دارد‏ ‏به‏ ‏نام‏‌‏های‏ ‏کاشت،‏ ‏داشت‏ ‏و‏ ‏برداشت‏.

‏کشاورزی‏ ‏فرايند‏ ‏توليد‏ ‏غذا،‏ ‏علوفه،‏ ‏الياف‏ ‏و‏ ‏ديگر‏ ‏محصولات‏ ‏بوسيله‏ ‏ازدياد‏ ‏اصولی‏ ‏گياهان‏ ‏بومي‏ ‏و‏ ‏حيوانات‏ ‏اهلی‏ ‏است‏. ‏امروزه‏ ‏واژه‏ ‏کشاورزی‏ ‏تمام‏ ‏فعاليت‏ ‏های‏ ‏لازم‏ ‏جهت‏ ‏توليد‏ ‏غذا،‏ ‏علوفه‏ ‏و‏ ‏الياف‏ ‏را‏ ‏تحت‏ ‏پوشش‏ ‏قرار‏ ‏ميدهد،‏ ‏که‏ ‏شامل‏ ‏همه‏ ‏روش‏ ‏های‏ ‏ازدياد‏ ‏و‏ ‏فراوری‏ ‏دام‏ ‏نيز‏ ‏می‏ ‏شود‏.

‏تاریخچه کشاورزی در ایران

‏گفته‏ ‏می‏ ‏شود‏ ‏که‏ ‏ایران‏ ‏یکی‏ ‏از‏ ‏اولین‏ ‏کشورهای‏ ‏دنیاست‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏آن‏ ‏کشاورزی‏ ‏و‏ ‏تمدن‏ ‏شروع‏ ‏شده‏ ‏و‏ ‏انسان‏ ‏اولیه‏ ‏برای‏ ‏نخستین‏ ‏بار‏ ‏در‏ ‏فلات‏ ‏ایران‏ ‏به‏ ‏کشت‏ ‏و‏ ‏زرع‏ ‏و‏ ‏پرورش‏ ‏دام‏ ‏دست‏ ‏زده‏ ‏است‏.‏همچنین‏ ‏گفته‏ ‏می‏ ‏شود‏ ‏که‏ ‏مهاجرت‏ ‏آریایی‏ ‏هابر‏ ‏خلاف‏ ‏مهاجرت‏ ‏مشهور‏ ‏چوپانی‏ ‏و‏ ‏در‏ ‏جستجوی‏ ‏چراگاههای‏ ‏جدید‏ ‏نبوده‏ ‏بلکه‏ ‏مهاجرتی‏ ‏دهقانی‏ ‏و‏ ‏در‏ ‏جستجوی‏ ‏زمین‏ ‏بهتر‏ ‏برای‏ ‏کشاورزی‏ ‏بوده‏ ‏است‏. ] ‏به‏ ‏نظر‏ ‏می‏ ‏رسد‏ ‏منظومه‏ ‏درخت‏ ‏آسکوریک‏ ‏که‏ ‏از‏ ‏زمان‏ ‏ساسانیان‏ ‏باقی‏ ‏مانده‏ (‏ترجمه‏ ‏ماهیار‏ ‏نوابی‏- ‏بنیاد‏ ‏فرهنگ‏ ‏ایران‏) ‏ودر‏ ‏آن‏ ‏از‏ ‏رجز‏ ‏خوانی‏ ‏یک‏ ‏بز‏ ‏در‏ ‏برابر‏ ‏یک‏ ‏نخل‏ ‏سخن‏ ‏می‏ ‏رود‏_ ‏نمایشگر‏ ‏اختلاف‏ ‏بین‏ ‏کشاورزان‏ ‏ودامداران‏ ‏اولیه‏ ‏است‏. ‏اینکه‏ ‏منظومه‏ ‏به‏ ‏نفع‏ ‏بز‏ ‏که‏ ‏قادر‏ ‏به‏ ‏حرکت‏ (‏کوچ‏) ‏است‏ ‏پایان‏ ‏می‏ ‏پذیرد‏ ‏حاکی‏ ‏از‏ ‏قدمت‏ ‏ریشه‏ ‏های‏ ‏این‏ ‏منظومه‏ ‏است‏ ‏در‏ ‏آغاز‏ ‏ایجاد‏ ‏باغهای‏ ‏باستان‏[ .

‏حفاری‏ ‏هایی‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏اطراف‏ ‏کاشان‏ ‏به‏ ‏عمل‏ ‏آمده‏ ‏نشان‏ ‏می‏ ‏دهد‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏شش‏ ‏هزار‏ ‏سال‏ ‏پیش‏ ‏ایرانیان‏ ‏متمدن‏ ‏بوده‏ ‏و‏ ‏سیستم‏ ‏زراعی‏ ‏پیشرفته‏ ‏ای‏ ‏داشته‏ ‏اند‏. ‏در‏ ‏حفاریهای‏ ‏نقاط‏ ‏مختلف‏ ‏ایران‏ ‏مشخص‏

‏گردیده‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏حدود‏ 3300 ‏سال‏ ‏پیش‏ ‏از‏ ‏میلاد‏ ‏مسیح‏ ‏درخت‏ ‏را‏ ‏در‏ ‏ری‏ ‏–‏ کاشان‏ ‏و‏ ‏دامغان‏ ‏به‏ ‏طرز‏ ‏مشابهی‏ ‏نقاشی‏ ‏می‏ ‏کرده‏ ‏اند‏ ‏و‏ ‏بنابراین‏ ‏در‏ ‏آن‏ ‏زمان‏ ‏از‏ ‏لحاظ‏ ‏باغبانی‏ ‏میان‏ ‏نقاط‏ ‏مختلف‏ ‏ایران‏ ‏رابطه‏ ‏برقرار‏ ‏بوده‏ ‏است

‏دین‏ ‏زرتشت‏ ‏به‏ ‏کشاورزی‏ ‏اهمیت‏ ‏فراوان‏ ‏داده‏ ‏و‏ ‏در‏ ‏اوستا‏ ‏آمده‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏سومین‏ ‏جایی‏ ‏که‏ ‏زمین‏ ‏شادمانترین‏ ‏است‏ ‏آنجاست‏ ‏که‏ ‏کی‏ ‏از‏ ‏خدا‏ ‏پرستان‏ ‏یشترین‏ ‏غله‏ ‏را‏ ‏کشت‏ ‏کندو‏ ‏بیشترین‏ ‏گیاه‏ ‏و‏ ‏میوه‏ ‏را‏ ‏بکارد‏ .

‏پطروشفسکی‏ ‏از‏ ‏استراسبون‏ ‏روایت‏ ‏می‏ ‏کند‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏قرن‏ ‏اول‏ ‏پیش‏ ‏از‏ ‏میلاد‏ ‏مسیح‏ ‏ایرانیان‏ ‏کلیه‏ ‏ی‏ ‏درختان‏ ‏میوه‏ ‏ای‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏یونان‏ ‏وجود‏ ‏داشته‏ ‏به‏ ‏استثنای‏ ‏زیتون‏ ‏کشت‏ ‏می‏ ‏کرده‏ ‏اند‏ . ‏گزنفون‏ ‏از‏ ‏قول‏ ‏سقراط‏ ‏نقل‏ ‏کرده‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏عصر‏ ‏هخامنشیان‏ ‏باغهایی‏ ‏در‏ ‏ایران‏ ‏وجود‏ ‏داشته‏ ‏که‏ ‏آنها‏ ‏را‏ ‏پارادیس‏ ‏یا‏ ‏پردیس‏ (‏این‏ ‏کلمه‏ ‏در‏ ‏زبانهای‏ ‏رایج‏ ‏اروپایی‏ ‏به‏ ‏معنای‏ ‏بهشت‏ ‏است‏) ‏می‏ ‏نامیدند‏ ‏و‏ ‏در‏ ‏آنها‏ ‏در‏ ‏ختان‏ ‏از‏ ‏حیث‏ ‏ارتفاع‏ ‏مساوی‏ ‏و‏ ‏روی‏ ‏خطوط‏ ‏منظم‏ ‏کشت‏ ‏شده‏ ‏و‏ ‏به‏ ‏وسیله‏ ‏چرخ‏ ‏چاههای‏ ‏بزرگی‏ ‏که‏ ‏توسط‏ ‏گاو‏ ‏گردانده‏ ‏می‏ ‏شدند‏ ‏آبیاری‏ ‏می‏ ‏گشت‏. ‏از‏ ‏میوه‏ ‏های‏ ‏مهم‏ ‏این‏ ‏زمان‏ ‏ایران‏ ‏می‏ ‏توان‏ ‏انگور‏-

‏خرما‏ ‏و‏ ‏انجیر‏ ‏را‏ ‏نام‏ ‏برد‏.

‏با‏ ‏حمله‏ ‏اسکندر‏ ‏مقدونی‏ ‏کشاورزی‏ ‏ایران‏ ‏رو‏ ‏به‏ ‏افول‏ ‏گذاشت‏ ‏و‏ ‏بسیاری‏ ‏از‏ ‏کاریز‏ ‏ها‏ ‏و‏ ‏باغها‏ ‏و‏ ‏مزارع‏ ‏اطراف‏ ‏آنها‏ ‏از‏ ‏بین‏ ‏رفت‏ ‏و‏ ‏این‏ ‏وضع‏ ‏تا‏ ‏زمان‏ ‏به‏ ‏حکومت‏ ‏رسیدن‏ ‏اردشیر‏ ‏بابکان‏ ‏ادامه‏ ‏یافت‏. ‏ساسانیان‏ ‏به‏ ‏احیای‏ ‏قنوات‏ ‏و‏ ‏تشویق‏ ‏و‏ ‏توسعه‏ ‏زراعت‏ ‏و‏ ‏باغبانی‏ ‏و‏ ‏دامپروری‏ ‏همت‏ ‏گماشتند‏ ‏و‏ ‏ایران‏ ‏مجددا‏ ” ‏آباد‏ ‏شد‏ . ‏همچنانکه‏ ‏پتروشفسکی‏ ‏هم‏ ‏متذکر‏ ‏شده‏ ‏در‏ ‏کتاب‏ ‏پهاوی‏ ‏بوندهشن‏ ‏که‏ ‏مربوط‏ ‏به‏ ‏زمان‏ ‏ساسانیان‏ ‏است‏ ‏و‏ ‏امروزه‏ ‏آن‏ ‏را‏ ‏بن‏ ‏دهش‏ ‏می‏ ‏نامیم‏ ‏از‏ ‏کشت‏ ‏انواع‏ ‏میوه‏ ‏مانند‏ ‏پرتقال‏ ‏–‏ سیب‏ ‏–‏ انگور‏ ‏–‏ خرما‏ ‏–‏ به‏ ‏–‏ لیمو‏ ‏–‏ انار‏ ‏–‏ هلو‏ ‏–‏ فندق‏ ‏–‏ سنجد‏ ‏–‏ بادام‏ ‏–‏توت‏ ‏–‏ گلابی‏ ‏–‏پسته‏ ‏–‏ زرد‏ ‏آلو‏ ‏–‏ گردو‏ ‏–

‏ شاه‏ ‏بلوط‏ ‏و‏ ‏نیز‏ ‏انواع‏ ‏سبزی‏ ‏و‏ ‏گل‏ ‏و‏ ‏مانند‏ ‏تره‏ ‏تیزک‏ ‏–‏ تره‏ ‏–‏ گشنیز‏ ‏–‏ خیار‏ ‏–‏ نرگس‏ ‏–‏ یاسمن‏ ‏–‏ نسترن‏ ‏–‏ لاله‏ ‏–‏ بنفشه‏ ‏همیشه‏ ‏بهار‏ ‏–‏ گل‏ ‏سرخ‏ ‏و‏ ‏گل‏ ‏زعفران‏ ‏صحبت‏ ‏رفته‏ ‏است‏.

‏بعد‏ ‏از‏ ‏ساسانیان‏ ‏تا‏ ‏زمان‏ ‏حمله‏ ‏مغول‏ ‏کشاورزی‏ ‏ایران‏ ‏به‏ ‏تناوب‏ ‏دچار‏ ‏رکود‏ (‏در‏ ‏زمان‏ ‏بنی‏ ‏امیه‏) ‏و‏ ‏رونق‏ (‏در‏ ‏زمان‏ ‏بنی‏ ‏عباس‏ ‏و‏ ‏حکومتهای‏ ‏محلی‏) ‏گشت‏. ‏در‏ ‏زمان‏ ‏دیلمیان‏ ‏باغبانی‏ ‏یران‏ ‏به‏ ‏حداکثر‏ ‏توسعه‏ ‏خود‏ ‏رسید‏ ‏و‏ ‏برای‏ ‏اولین‏ ‏بار‏ ‏کشت‏ ‏مرکبات‏ ‏در‏ ‏اطراف‏ ‏دریای‏ ‏خزر‏ ‏آغاز‏ ‏گشت‏.‏جالب‏ ‏اینجاست‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏این‏ ‏عصر‏ ‏بعضی‏ ‏از‏ ‏انواع‏ ‏سبزی‏ ‏مثل‏ ‏مار‏ ‏چوبه‏ ‏وگل‏ ‏کلم‏ ‏به‏ ‏مقدار‏ ‏زیاد‏ ‏در‏ ‏ایران‏ ‏کشت‏ ‏و‏ ‏مصرف‏ ‏می‏ ‏شدند‏ ‏ولی‏ ‏بعد‏ ‏ها‏ ‏کشت‏ ‏آنها‏ ‏منسوخ‏ ‏شد‏ ‏و‏ ‏با‏ ‏وجود‏ ‏آنکه‏ ‏هنوز‏ ‏بعضی‏ ‏از‏ ‏کشاورذان‏ ‏آنها‏ ‏را‏ ‏تولید‏ ‏می‏ ‏کنند‏ ‏هنوز‏ ‏مصرف‏ ‏آنها‏ ‏عمومیت‏ ‏نیافته‏ ‏و‏ ‏جزوگیاهان‏ ‏تفننی‏ ‏محسوب‏ ‏می‏ ‏گردند‏ .

‏در‏ ‏اثر‏ ‏حمله‏ ‏مغول‏ ‏همراه‏ ‏با‏ ‏ویران‏ ‏شدن‏ ‏ایران‏ ‏باغبانی‏ ‏نیز‏ ‏از‏ ‏رونق‏ ‏افتاد‏ ‏و‏ ‏وضع‏ ‏بدین‏ ‏منوال‏ ‏بودتا‏ ‏آنکه‏ ‏غازان‏ ‏خان‏ ‏تیموری‏(‏اواخر‏ ‏قرن‏ ‏هفتم‏ ‏و‏ ‏اوایل‏ ‏قرن‏ ‏هشتم‏ ‏هجری‏ ‏قمری‏) ‏همت‏ ‏به‏ ‏آبادی‏ ‏مملکت‏ ‏و‏ ‏توسعه‏ ‏کشاورزی‏ ‏گماشت‏ ‏. ‏در‏ ‏قلمرو‏ ‏وی‏ ‏انواع‏ ‏درختان‏ ‏میوه‏ ‏و‏ ‏سبزی‏ ‏هادر‏ ‏تمام‏ ‏نقاط‏ ‏کشت‏ ‏می‏ ‏شدند‏ ‏و‏ ‏باغبانی‏ ‏آنقدر‏ ‏رونق‏ ‏داشت‏ ‏که‏ ‏از‏ ‏اصفهان‏ ‏انواع‏ ‏میوه‏ ‏به‏ ‏هندوستان‏ ‏وآسیای‏ ‏صغیر‏ ‏وازکرمان‏ ‏خرما‏ ‏به‏ ‏سایر‏ ‏ممالک‏ ‏صادر‏ ‏می‏ ‏گشت‏

‏در‏ ‏این‏ ‏دوره‏ ‏اقلید‏ ‏و‏ ‏سورمق‏ ‏مرکز‏ ‏تولید‏ ‏برگه‏ ‏زردآلو‏ ‏وخراسان‏ ‏منطقه‏ ‏مهمی‏ ‏برای‏ ‏کشت‏ ‏انواع‏ ‏میوه‏ ‏به‏ ‏شمار‏ ‏می‏ ‏آمد‏ . ‏از‏ ‏زمان‏ ‏غازان‏ ‏خان‏ (‏سال‏700 ‏هجری‏ ‏قمری‏)‏کتابی‏ ‏به‏ ‏نام‏ ‏کتاب‏ ‏درعلم‏ ‏فلاحت‏ ‏و‏ ‏زراعت‏ ‏که‏ ‏نویسنده‏ ‏آن‏ ‏ناشناس‏ ‏است‏ ‏باقیمانده‏ ‏که‏ ‏درسال‏1323