23 – پروژه آماده: بررسی ارتباط میان امنيت و گردشگری – 35 صفحه فایل ورد (word)

امنیت و گردشگری در ایران

گردشگران قرار است سفيراني باشند كه كشور ما و امنيت موجود در آنرا همانطور كه هست، در عرصه بين‌الملل توصيف كنند. كارشناسان گردشگري بر اين باورند كه رابطه امنيت ملي و گردشگري بايد موردتوجه قرارگيرد، به طوريكه تعريف جديدي از امنيت ملي در سايه حضور گردشگران خارجي و شناخت واقعيت‌هاي داخلي و انتقال آنها به خارج ضروري و لازم است. امنيت داخلي و ملي شاخص‌ترين عامل گسترش گردشگري درهر كشوري است كه مي‌خواهد خود را با مشخصات كشورهاي پيشرو در امر گردشگری تطبيق دهد. امروزه برخي كارشناسان بر اين باورند كه با تداوم سياست‌هاي تنش‏زدا در روابط خارجي و كاهش حساسيت‌هاي بين‌المللي نسبت به سياست‌هاي خارجي ايران، مي‌توان به ايجاد زمينه مساعد براي جلب گردشگران كمك كرد. دراين رابطه ضرورت داردكه در كنار تبليغ جاذبه‌هاي گردشگري ايران،‌ از كشورمان تصويري مطلوب به عنوان كشوري ايمن با مردماني مهربان و ميهمان پذير نمايش داده شود و زمينه‌هاي لازم براي سهولت رفت و آمد گردشگران خارجي به ايران فراهم آيد. كارشناسان بر اين باورند كه در ايران امنيت كافي براي گردشگران وجود دارد اما مشكل اصلي درحوزه جذب گردشگران، نبود تبليغات از سوي ايران و تبليغات سوء كشورهاي ديگر عليه ايران است.

گردشگري در ايران در زمان حكومت پهلوي دوم با توجه به شرايط روز جهان در آن زمان رشدي كند اما متناوب را تجربه نموده بود، با وقوع انقلاب اسلامي درسال 1357 رشد گردشگري در كشور به طور ناگهاني كاهش پيدا كرد. در سال‌هاي اول انقلاب به دليل فقدان امنيت نسبي و آشفتگي سياسي ورود گردشگران خارجي به كشور به شدت كاهش يافت و به 150 هزار نفر در سال 1358 رسيد. كاهش و افول گردشگری در ايران به دليل وقوع جنگ تحميلي ايران و عراق تا پايان جنگ يعني سال 1367 به مدت ده سال ادامه داشت و تعداد گردشگران كمتر از 100 هزار نفر بود. پس از پايان جنگ و شروع دوران سازندگي و بازسازي مناطق جنگ‏زده، تعداد گردشگران ورودي به كشور افزايش يافت به گونه اي كه در سال 1373 تعداد گردشگران به 350 هزارنفررسيد. اين بدین معني است كه 23 سال طول كشيد تا تعداد گردشگران ورودي به كشور به تعداد گردشگران سال 1350 برسد و درآمد حاصل از آن بيش از 7 ميليارد ريال برآورد گرديد (موسوي نصر، 1388).

بدون شک تأمین امنیت گردشگران، بخصوص گردشگران خارجی برعهده دولت است. اما اینکه دولت از چه راه‌هایی و از طریق چه ارگان‌هایی اقدام به تأمین امنیت کند خود حائز اهمیت است. لذا در ادامه به معرفی سازمان‌ها و نهادهایی می‌پردازیم که به طرق مختلف با مسئله امنیت گردشگران در ارتباط هستند.

سازمان­های مرتبط با امنیت گردشگری در ایران 

تعرض به گردشگر اقدامی علیه امنیت ملی است و وقوع اتفاقی برای گردشگران به ‌دلیل عدم تأمین امنیت، مسئولیت بین‌المللی ایجاد می‌کند. از سوی دیگر وظیفه حفظ امنیت گردشگران برعهده دولت است. ایجاد تسهیلات و ارائه امکانات رفاهی و خدمات لازم به گردشگران از وظایف دولت نسبت به گردشگران به ‌شمار می‌رود. هر گردشگری که با اجازه دولت و روادید صادره از وزارت خارجه وارد کشور می‌شود، حق دارد از امنیت لازم اجتماعی برخوردار شده و نسبت به حفظ امنیت جانی و مالی‏‌اش اطمینان حاصل کند. بنابراین حفظ امنیت در مرحله اول به کل حکومت و در مراحل بعدی به ارگان‌هایی نظیر سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، وزارت کشور و زیرمجموعه‌های آن یعنی نیروی انتظامی، پلیس، وزارت اطلاعات، وزارت دادگستری، وزارت امور خارجه، قوه قضائیه، سازمان فرهنگ و ارتباطات، سپاه و… مربوط می‌شود و در این میان نقش نیروهای انتظامی و پلیس به ‌دلیل احتمال برخورد نزدیک‌تر با مسافران بیشتر است. لذا در این بخش مروری بر ماموریت و وظایف مهمترین این سازمان‌ها در امر امنیت گردشگری خواهیم داشت.