بررسي مضامين اشعار اعتراض در ادبيات معاصر ايران

شاعران و نويسندگان ايراني در همة اعصار به بيان واقعيت‌ها و انتقاد از حاکمان وقت و اوضاع اجتماعي و سياسي دوران خود پرداخته اند. اين نوع از اشعار به «شعر اعتراض» موسوم هستند. اين مقاله قصد دارد تا اين گونه اشعار را در دورة معاصر تاريخ ايران که شامل عصر مشروطه، عصر پهلوي و دورة انقلاب اسلامي مي­شود، از جنبة مضامين و ويژگي­هاي آن­ها مورد بررسي قرار دهد. به طور کلي مضامين اين اشعار را مي توان به دو بخش مضامين مشترک و اختصاصي تقسيم نمود. منظور از مضامين مشترک، مسائلي است که در هر سه دورة يادشده، وجود دارند، مثل: اعتراض به تضاد طبقاتي، فقر و مشکلات و اقتصادي، رياکاري افراد خائن، دخالت بيگانگان و سرزنش خود شاعران و.. که بيشتر آنها مربوط به ناعدالتي‌هاي موجود در جامعه است. علاوه بر اين­ها بر اساس موقعيت سياسي و اجتماعي هر دوره، برخي اعتراض ها به طور اختصاصي در يک دوره بيشتر مورد توجه بوده­اند. از جمله اعتراض به ناداني مردم، اعتراض به وضعيت عمومي کشور و دستگاه قضا در دورة مشروطه يا اعتراض به خفقان و عدم آزادي در دورة پهلوي و يا اعتراض به فراموشي ياد و خاطرة شهدا، گلايه از دگرگوني ارزش‌ها، دلتنگي از تجمل گرايي برخي منتظران در دورة انقلاب اسلامي. در همة اين مضامين، شاعران با زباني آميخته به طنز سعي مي کنند کساني را که از راه راست منحرف شده اند، به راه صلاح بياورند. در نهايت با بررسي اين مضامين به اين نتيجه مي رسيم که هدف شعر اعتراض، حفظ ارزش‌ها، اصلاح نمودن جامعه و مبارزه با انواع مختلف بي عدالتي است و به نوعي امر به معروف و نهي از منکر مي­باشد.

فرمت فایل ورد

تعداد  صفحه 33