تحقیق – اصول علم سياست و انقلاب

لینک دانلود “MIMI file” پایین همین صفحه 

تعداد صفحات :  “12”

فرمت فایل : “word”

فهرست مطالب :

مقدمه : دوچهره ژانوس            

 

گفتار اول – عوامل مبارزه                     

 

1- عوامل زيستي               

 

2- سياست در جوامع حيواني              

 

3- تظريه‌هاي نژادي           

 

گفتار دوم – عوامل مبارزه                                         

 

1- عوامل رواني                          

 

2- خشونت جسمي               

 

گفتار سوم – صورپيكار

 

1- سلاح‌هاي پيكار             

 

2- خشونت جسمي             

 

گفتار چهارم – سخني درباره انقلاب             

 

1- انقلاب از نظرها ناآرنت 

 

2- فاشيسم و انقلاب دسيني

بخشی از  فایل  :

دوچهره ژانوس :

 

ژانوس Janus , نخستين پادشاه افسانه‌اي كشور لاتيوم ( در ايتالياي كنوني ) بر اساس افسانه , خداوند به اين پادشاه آنچنان روشن بيني داده كه هم به گذشته و هم به آينده عارف و آگاه شد.

 

گذشته بيني و آينده نگري وي سبب شده كه با دوچهره نمايش داده شود. در پول رايج مردم رم نيز اين پادشاه با دو چهره آمده است.

 

فرهنگ ليتره , به سال 1870 , «سياست» را چنين تعريف كرد : « علم حكمت بر كشورها» فرهنگ روبر به سال 1962 در همين مورد مي‌گويد : « فن و عمل حكومت بر جامع انساني ».

 

سنجش اين دو تعريف كه در فاصله يك قرن داده شده‌اند , جالب است هر دو حكومت را موضوع سياست قرار داده‌اند. ولي امروزه حكومت بر ساير جوامع انساني را با حكومت بر كشورها نزديك مي‌شمارند. به اين ترتيب اصطلاح «حكومت» در همه جوامع قدرت سازمان يافته و سازمانهاي فرمان دهنده و احيار كننده را نشان مي دهد. متخصصان در اين مورد بحث‌ها مي‌كنند.

 

پاره‌اي از آنان هنوز هم سياست را علم كشورداري مي‌دانند و غرض ايشان از كشور , قدرت سازمان يافته در چارچوب اجتماع ملي است , ولي بيشتر آنان , سياست را علم قدرت سازمان يافته در كليه جماعات مي‌بينند.

 

تصوير ژانوس , خداي دوچهره , مظهر حقيقي دولت است زيرا ژانوس ژرفترين واقعيت سياسي را بيان مي‌كند.

 

دولت بصورت وسيعتر , قدرت سازمان يافته در يك جامعه , هميشه و همه جا در عين حال كه ابزار تسلط برخي از طبقات زير سلطه از آن استفاده مي‌كنند , وسيله‌اي است براي تأمين نوعي نظم اجتماعي و نوعي همگونگي كليه افراد در اجتماع در جهت مصلحت عمومي , سهم اين يا آن عامل برحسب ادوار , موقعيتها و كشورها تغيير مي‌كند , ولي هميشه اين دو با يكديگر همزيستي دارند. از سوي ديگر , روابط بين مبارزه و همگونگي روابط پيچيده است.

 

هر گونه معاوضه‌اي با نظم اجتماعي موجود , تصوير و طرح تعليم برتر و اصيلتري است. هر مبارزه‌اي در دورن خود , يك رؤياي همگونگي نهفته دارد و كوششي است براي متجلي ساختن آن, بسياري چنين مي‌انديشند كه مبارزه و همگونگي دو چهره مخالف نيستند بلكه خود فرآيندي واحدند , مبارزه طبعا همگونگي به وجود مي‌آورد و تضاد‌ها از طريق گسترش خود , به سوي نيستي خويش و پيدايش يك مدينه هماهنگ گرايش مي‌يابند.

 

به گمان آزادمنشان كلاسيك , همگونگي همراه با توسعه تدريجي مبارزه پديد مي‌آيد و اين دو پديده توأمان ظاهر مي‌شوند , رقابت موجب شديدترين گسترش توليد و بهترين توزيع ثمرات آن مي‌شود. رقابت در هر لحظه به بهترين اقتصاد ممكن منتج مي‌گردد , رقابت سياسي منجر به نتايج مشابهي مي‌شود , در خلال رقابت , بهتران , شايسته تران و نخبگان به سود همگان حكومت مي‌كنند. يك هماهنگي سياسي , كه فقط توسط افراد غير عادي , تبهكاران و ناخوشان ممكن است مختل شود , شبيه و موازي با «هماهنگيهاي اقتصادي» است.

 

عوامل مبارزه :

 

پيكار سياسي در دو زمينه جريان دارد : از يك سو ميان افراد , گروهها و طبقاتي كه براي به دست آوردن , تقسيم كردن يا زير نفمذ گرفتن قدر مبارزه مي كنند , و از سوي ديگر ميان قدرتي كه فرمان مي‌راند و شهرونداني كه در برابر آن مقاومت مي‌ورزند.

 

دركليه جماعات انساني و حتي در جوامع حيواني , قدرت براي دارندگانش مزايا و امتيازاتي از قبيل افتخارات , اعتبار , منافع و متمعات فراهم مي‌كند.

 

پس قدرت موضوع نبردي بي امان است. دراين نبرد , دراين نبرد ,‌در آغاز افرادي در برابر هم صف آرايي مي‌كنند كه براي اشغال كرسي مجلسي , منصف استانداري , مسند وزارت , ستاره هاي ژنرالي ورداي ارغواني كاردينالي مبارزه ميكنند.

 

در اجتماعات بزرگ , بر اين تعارضها فردي , تعارض ميان گروههايي كه در درون جامعه كل تشكيل شده‌اند : رقابت ميان بخشها , شهرستانها , ملتها , و همچنين مبارزه هاي طبقاتي , نژادي , ملكي ,‌علاوه مي‌شود.

 

شكل ديگر پيكار , شهروندان را در برابر قدرت , فرمانرويان را در برابر فروانروايان و اعضاي اجتماع را در برابر دستگاه قهر اجتماعي به مخالفت وا مي‌دارد. مسلما اين مبارزه ميان شهرونندان از يك سو و قدرت از سوي ديگر نيست , بلكه بين برخي از شروندان است كه زمام قدرت را به دست دارند و برخي ديگر كه آن را تحمل مي‌كنند .

 

قدرت , هميشه به سود گروه , طايفه و يا طبقه‌اي اعمال مي شود وپيكار با يان گونه قدرت به وسيله گروهها , طايفه ها و طبقات ديگري كه مي خواهند جاي پيشينيان را بگيرند , رهبري مي‌گردد. با اين حال در درون طبقه مسلط , دستگاه دولت در اختيار اقليتي مي‌ماند و تعارضايي بين اين اقليت و اكثريت پديد مي‌آيد. كه با تعارضهاي ميان طبقه مسلط و طبقه زير سلطه متفاوت است. تضاد ميان فرمانرويان و فرمانبران , ميان كساني كه حكم مي‌رانند و آنان كه بايد اطاعت كنند ,‌ميان قدرت و شهروندان در كليه جوامع بشري به چشم مي‌خورد. به نظر ماركسيسها , تضادهاي سياسي مولد بنيانهاي اقتصادي , اجتماعي مي‌باشد.