تحقیق در مورد آيين زمامداري در سيره حكومتي امام علي

لینک دانلود و خرید پایین توضیحات

دسته بندی : وورد

نوع فایل :  .docx ( قابل ويرايش و آماده پرينت )

تعداد صفحه : 17 صفحه

 قسمتی از متن .docx : 

1

‏آيين‏ ‏زمامداري‏ ‏در‏ ‏سيره‏ ‏حكومتي‏ ‏امام‏ ‏علي‏ (‏ع‏)

‏اشاره

‏پ‏نگاه‏ ‏اميرالمؤمنين‏ ‏عليه‏السلام‏ ‏به‏ ‏حكومت،‏ ‏نگاهي‏ ‏الهي‏ ‏است؛‏ ‏نگاهي‏ ‏كه‏ ‏با‏ ‏نگاه‏ ‏دنيا‏ ‏مدارانه‏ ‏و‏ ‏قدرت‏ ‏محورانه‏ ‏به‏ ‏حكومت‏ ‏تفاوت‏ ‏اساسي‏ ‏دارد‏. ‏امام‏ ‏علي‏ ‏عليه‏السلام‏ ‏جهان‏ ‏را‏ ‏آفريده‏ ‏حضرت‏ ‏حق‏ ‏و‏ ‏خدا‏ ‏را‏ ‏مالك‏ ‏مطلق‏ ‏هستي‏ ‏مي‏داند؛‏ ‏خداوندي‏ ‏كه‏ ‏خلق‏ ‏را‏ ‏به‏ ‏حال‏ ‏خود‏ ‏رها‏ ‏نساخته‏ ‏است،‏ ‏بلكه‏ ‏زمينه‏ ‏هدايت‏ ‏و‏ ‏راهيابي‏اش‏ ‏را‏ ‏به‏ ‏كمال‏ ‏حقيقي‏ ‏از‏ ‏طريق‏ ‏بعثت‏ ‏پيامبران‏ ‏فراهم‏ ‏نموده‏ ‏است‏ ‏و‏ ‏اين‏ ‏هدايت‏ ‏به‏ ‏سوي‏ ‏حقيقت‏ ‏تحقق‏ ‏نمي‏يابد،‏ ‏مگر‏ ‏اينكه‏ ‏لوازم‏ ‏تحقق‏ ‏اين‏ ‏هدف‏ ‏در‏ ‏محيط‏ ‏زندگي‏ ‏و‏ ‏جامعه‏ ‏وجود‏ ‏داشته‏ ‏باشد‏.

‏از‏ ‏نگاه‏ ‏حضرت‏ ‏علي‏ ‏عليه‏السلام‏ ‏ساختار‏ ‏حكومت‏ ‏نه‏ ‏صرفا‏ ‏به‏ ‏دليل‏ ‏نقش‏ ‏آن‏ ‏در‏ ‏مديريت‏ ‏امور‏ ‏اقتصادي‏ ‏و‏ ‏اجتماعي‏ ‏و‏ ‏تأمين‏ ‏امنيت‏ ‏و‏ ‏آباداني‏ ‏و‏ ‏رفاه‏ ‏مردم،‏ ‏بلكه‏ ‏مهم‏تر‏ ‏از‏ ‏آن‏ ‏به‏ ‏دليل‏ ‏نقش‏ ‏حكومت‏ ‏در‏ ‏شكل‏گيري‏ ‏رفتار‏ ‏و‏ ‏اخلاق‏ ‏جامعه‏ ‏و‏ ‏سرشت‏ ‏و‏ ‏سرنوشت‏ ‏معنوي‏ ‏مردم،‏ ‏جايگاه‏ ‏برجسته‏ ‏و‏ ‏مهمي‏ ‏پيدا‏ ‏مي‏كند؛‏ ‏چنان‏ ‏كه‏ ‏حضرت‏ ‏علي‏ ‏عليه‏السلام‏ ‏مي‏فرمايند‏: «‏النّاسُ‏ ‏بِاُمَرائِهِمْ‏ ‏أَشْبَهُ‏ ‏مِنْهُمْ‏ ‏بِابائِهِمْ؛‏1 ‏مردم‏ ‏به‏ ‏زمامدارانشان‏ ‏بيش‏ ‏از‏ ‏پدرانشان‏ ‏شباهت‏ ‏دارند‏.»

2

‏مقدمه

‏هدف‏ ‏و‏ ‏غايت‏ ‏حكومت‏ ‏در‏ ‏انديشه‏ ‏علوي،‏ ‏اعلاي‏ ‏كلمه‏ ‏حق‏ ‏و‏ ‏اعتلاي‏ ‏همه‏ ‏جانبه‏ ‏مردمان‏ ‏است‏ ‏و‏ ‏اين‏ ‏بدان‏ ‏معني‏ ‏نيست‏ ‏كه‏ ‏تأمين‏ ‏معاش‏ ‏و‏ ‏رفاه‏ ‏مردم‏ ‏و‏ ‏رشد‏ ‏اقتصادي‏ ‏جامعه‏ ‏به‏ ‏فراموشي‏ ‏سپرده‏ ‏شود،‏ ‏بلكه‏ ‏در‏ ‏پرتو‏ ‏همين‏ ‏عنايت،‏ ‏به‏ ‏بُعد‏ ‏مادي‏ ‏زندگي‏ ‏مردمان‏ ‏نيز‏ ‏پرداخته‏ ‏مي‏شود‏. ‏حكومت‏ ‏در‏ ‏اين‏ ‏چهارچوب‏ ‏فكري،‏ ‏مردم‏ ‏را‏ ‏براي‏ ‏همراهي‏ ‏و‏ ‏پيروي‏ ‏از‏ ‏خود‏ ‏و‏ ‏يا‏ ‏تأمين‏ ‏خواسته‏هاي‏ ‏حكام‏ ‏نمي‏خواهد،‏ ‏بلكه‏ ‏آنان‏ ‏را‏ ‏براي‏ ‏خدا‏ ‏مي‏خواهد‏ ‏و‏ ‏هدف‏ ‏امام‏ ‏عادل‏ ‏از‏ ‏بسيج‏ ‏توده‏هاي‏ ‏مردم‏ ‏براي‏ ‏همراهي‏ ‏با‏ ‏حكومت،‏ ‏تحقق‏ ‏آرمانهاي‏ ‏الهي‏ ‏است؛‏ ‏آرمان‏ ‏مقدسي‏ ‏كه‏ ‏محور‏ ‏اصلي‏ ‏آن‏ ‏اعتلاي‏ ‏امت‏ ‏است‏.

3

‏بحث زمام داری از دیدگاه امام علی(ع)

‏سيره‏ ‏حكومتي‏ ‏امام‏ ‏علي‏ ‏عليه‏السلام‏

‏در‏ ‏انديشه‏ ‏سياسي‏ ‏غالبا‏ ‏دو‏ ‏طرز‏ ‏تفكر‏ ‏در‏ ‏مورد‏ ‏سياست‏ ‏وجود‏ ‏دارد‏: ‏گروهي‏ ‏معتقد‏ ‏هستند‏ ‏كه‏ ‏براي‏ ‏دست‏ ‏يافتن‏ ‏به‏ ‏قدرت‏ ‏از‏ ‏هر‏ ‏وسيله‏ ‏و‏ ‏ابزاري‏ ‏و‏ ‏از‏ ‏هر‏ ‏راه‏ ‏ممكني‏ ‏مي‏توان‏ ‏استفاده‏ ‏نمود‏. ‏براساس‏ ‏اين‏ ‏ديدگاه،‏ ‏سياست‏ ‏بر‏ ‏هيچ‏ ‏يك‏ ‏از‏ ‏ارزشهاي‏ ‏انساني‏ ‏متمركز‏ ‏نيست‏ ‏و‏ ‏سياست‏مدار‏ ‏كاري‏ ‏به‏ ‏حق‏ ‏و‏ ‏باطل‏ ‏ندارد‏ ‏و‏ ‏فقط‏ ‏هدف‏ ‏او‏ ‏اعمال‏ ‏قدرت‏ ‏و‏ ‏تسلط‏ ‏بر‏ ‏جامعه‏ ‏مي‏باشد‏ ‏كه‏ ‏اكثر‏ ‏سياست‏مداران‏ ‏جهان‏ ‏چنين‏ ‏هستند‏.

‏تفكر‏ ‏ديگر،‏ ‏سياستي‏ ‏است‏ ‏كه‏ ‏هدف‏ ‏محوري‏ ‏آن‏ ‏خدا‏ ‏مي‏باشد‏ ‏و‏ ‏بر‏ ‏پايه‏ ‏ارزشهاي‏ ‏انساني‏ ‏استوار‏ ‏است‏. ‏در‏ ‏چنين‏ ‏نوع‏ ‏سياستي،‏ ‏سياست‏ ‏مدار‏ ‏مجاز‏ ‏نيست‏ ‏براي‏ ‏رسيدن‏ ‏به‏ ‏حكومت‏ ‏به‏ ‏هر‏ ‏نوع‏ ‏ابزار‏ ‏و‏ ‏وسيله‏اي‏ ‏تمسك‏ ‏جويد‏.

‏سيره‏ ‏سياسي‏ ‏و‏ ‏حكومتي‏ ‏امام‏ ‏علي‏ ‏عليه‏السلام‏ ‏هم‏ ‏مبتني‏ ‏بر‏ ‏نوع‏ ‏دوم‏ ‏و‏ ‏ديدگاه‏ ‏گروه‏ ‏دوم‏ ‏است‏ ‏كه‏ ‏هدف‏ ‏از‏ ‏دست‏يابي‏ ‏به‏ ‏حكومت‏ ‏در‏ ‏آن،‏ ‏اين‏ ‏است‏ ‏كه‏ ‏جامعه‏ ‏انساني‏ ‏را‏ ‏به‏ ‏سوي‏ ‏تكامل‏ ‏مادي‏ ‏و‏ ‏معنوي‏ ‏و‏ ‏در‏ ‏نهايت‏ ‏به‏ ‏طرف‏ ‏خداوند‏ ‏سوق‏ ‏دهد‏ ‏و‏ ‏عدالت‏ ‏اجتماعي‏ ‏را‏ ‏برقرار‏ ‏نمايد‏ ‏و‏ ‏زندگي‏ ‏سالم‏ ‏و‏ ‏مسالمت‏آميزي‏ ‏را‏ ‏براي‏ ‏مردم‏ ‏فراهم‏ ‏آورد‏.

‏علي‏ ‏عليه‏السلام‏ ‏احياگر‏ ‏حكومت‏ ‏و‏ ‏سياستي‏ ‏بود‏ ‏كه‏ ‏پيامبر‏ ‏بنا‏ ‏نهاد‏ ‏و‏ ‏اگرچه‏ ‏خود‏ ‏نيز‏ ‏در‏ ‏پيش‏ ‏برد‏ ‏حكومت‏ ‏نبوي‏ ‏نقش‏ ‏به‏ ‏سزايي‏ ‏داشت،‏ ‏امّا‏ 25 ‏سال‏ ‏پس‏ ‏از‏ ‏رحلت‏ ‏پيامبر،‏ ‏زماني‏ ‏كه‏ ‏زمام‏ ‏حكومت‏ ‏را‏ ‏شخصا‏ ‏به‏ ‏دست‏ ‏گرفت،‏ ‏مي‏ديد‏ ‏چهره‏ ‏حكومت‏ ‏اسلامي‏ ‏كاملاً‏ ‏دگرگون‏ ‏شده‏ ‏و‏ ‏از‏ ‏اهداف‏ ‏پيامبر‏ ‏اكرم‏ ‏صلي‏الله‏عليه‏و‏آله‏ ‏فاصله‏ ‏گرفته‏ ‏است‏ ‏و‏ ‏براي‏ ‏باز‏ ‏گرداندن‏ ‏جامعه‏ ‏به‏ ‏سيره‏ ‏پيامبر‏ ‏و‏ ‏قرآن‏ ‏بايد‏ ‏تلاشي‏ ‏پي‏ ‏گير‏ ‏و‏ ‏طاقت‏ ‏فرسا‏ ‏انجام‏ ‏دهد‏.

‏حضرت‏ ‏علي‏ ‏عليه‏السلام‏ ‏در‏ ‏خطبه‏ 131 ‏نهج‏ ‏البلاغه‏ ‏انگيزه‏ ‏خود‏ ‏را‏ ‏از‏ ‏پذيرش‏ ‏حكومت،‏ ‏چنين‏ ‏بيان‏ ‏مي‏دارد‏:

‏«‏پروردگارا‏! ‏تو‏ ‏مي‏داني‏ ‏آنچه‏ ‏ما‏ ‏انجام‏ ‏داديم،‏ ‏نه‏ ‏براي‏ ‏اين‏ ‏بود‏ ‏كه‏ ‏ملك‏ ‏و‏ ‏سلطنتي‏ ‏به‏ ‏دست‏ ‏آوريم‏ ‏و‏ ‏نه‏ ‏براي‏ ‏اينكه‏ ‏از‏ ‏متاع‏ ‏پست‏ ‏دنيا‏ ‏چيزي‏ ‏تهيه‏ ‏كنيم،‏ ‏بلكه‏ ‏بدان‏ ‏سبب‏ ‏بود‏ ‏كه‏