تحقیق در مورد تكنولوژي آموزشي (word)

لينک پرداخت و دانلود *پايين مطلب*

فرمت فايل: .doc (قابل ويرايش و آماده پرينت)

تعداد صفحه : 8 صفحه

متن نمونه :

‏1

‏تكنولوژي آموزشي

‏علم محض چنانكه مي دانيم عبارت است از مطالعه طبيعت به خاطر نفس آن و تكنولوژي عبارت است از كاربرد علم براي ساختن مصنوعات و تنظيم فعاليت هاي انساني و بهره گيري عملي از يافته هاي علم به منظور بهبود زندگي و ارضاي آمال انساني. مثلاٌ تكنولوژي الكترونيك بمعناي آنست كه از دانشي كه از الكترون ها بدست آورده ايم براي ساختن وسايل انتقال صدا و تصوير (راديو و تلويزيون) با ضبط و پخش مجدد اصوات (دستگاه هاي ضبط صوت). با نگهداري و تجزيه و تحليل اطلاعات (كامپيوتر) و يا بالاخره در كنترل امور صنعتي و تجاري (ساختن وسايل و دستگاه هاي خودكار) عملاٌٍ استفاده كنيم.

‏تا عصر رنسانس تكنولوژي نفوذ چنداني در آموزش و پرورش نكرده بود در قرون ميانه و قبل از آن آموزش و پرورش تقريباٌ بطور كلي بوسيله گفتار زباني عرضه مي شد. استاد و يا تعلم از روي نسخه دست نوشته مي خواند و شاگرد گفته هاي او را مي نوشت و از بر مي كرد. كتابهاي چاپي وجود نداشت و نسخه هاي خطي كمياب بود. اختراع چاپ كه در اواسط قرن پانزدهم ميلادي اتفاق افتاد اين وضع را تغيير داد و يك قرن بعد كتاب بصورت وسيله اصلي آموزش و پرورش درآمد و تا كنون نيز اهميت خود را همچنان حفظ كرده است. اما در چند دهه اخير مربيان و دست اندركاران آموزش و پرورش در جستجوي امكانات تازه پرداخته است و سعي كرده اند كه راديو، تلويزيون، ويدئو، ماشين آموزش و كامپيوتر را به عنوان وسايل آموزشي بكار گيرند.

‏با توجه به همين مقدمه مختصر مي توان دريافت تكنولوژي آموزشي به ساده ترين مفهوم خود عبارت است از كاربرد يافته هاي علوم مختلف بمنظور تسهيل كاريادگيري.

‏با توجه به همين مفهوم است كه جي ‏_‏ آر‏_‏گاس G.R.GUSS‏ مدير مركز تحقيقات و نوآوري هاي آموزشي وابسته به سازمان همكاري هاي اقتصادي كشورهاي اروپائي O.E.C.D.‏ تكنولوژي آموزشي را چنين تعريف مي كند “طرح و اجراي سازمان يافته يك سيستم يادگيري كه از روش هاي نويي ارتباط جمعي، ابزار، وسايل سمعي و بصري، سازمن بندي كلاس درس و روش هاي جديد تدريس بهره گيري مي كند. ولي در عين حال از آنها انتظار معجزه نيز ندارد”.

‏ديوزيد Dieuzcide‏ مدير بخش روش ها و مواد تكنيك هاي آموزشي يونسكو نيز تكنولوژي آموزشي را چنين تعريف مي كند “… تمام كوشش هاي فكري

‏3

‏و اقدام هائي را كه به منظور جمع آوري، تجزيه و تحليل و استفاده منطقي از كار افزارها و روش هاي آموزشي و نظريه هاي يادگيري صورت گرفته است تا آنها را در قالب سيستم واحدي مبتني بر نگرش علمي و سيستماتيك در امر تعليم و ترتيب بكار بريم تكنولوژي آموزشي مي خوانيم.

‏در تعريف ديگر از ‏تكنولوژي‏ آ‏موزشي گفته مي شود “تكنولوژي آموزشي چيزي بالاتر از يك وسيله يا رسانه خاص است به اين معني كه تكنولوژي آموزشي چيزي بيش از مجموع اج‏ز‏اء تشكيل دهنده خود است. تكنولوژي آموزشي يك روش سيستماتيك براي طراحي پياده كردن و ارزشيابي كل فرايند آموزش و يادگيري با توجه به هدف ها و بر اساس پژوهش در زمينه هاي يادگيري و ارتباط انساني و بكارگيري تركيبي از منابع انساني و غيرانساني بمنظور عرضه داشتن آموزشي مؤثر است …)

‏نظريات آقاي “گاس” از طرف “شوراي ملي تكنولوژي آموزشي بريتانيا” مورد تأكيد قرار مي گيرد شوراي ياد شده در بالا به سال 1971 در گزارشي نتيجه گيري كرده بود كه تكنولوژي مستلزم كاربرد سيستم ها، تكنيك ها و لوازم و ابزار كمكي است بمنظور بهبود فرايند فراگيري “شوراي ملي تكنولوژي آموزشي بريتانيا در ضمن شرح زير را نيز به نتيجه گيري ياد شده در بالا اضافه كرده بود.

‏”تكنولوژي آموزشي بوسيله چهار خصيصه‏ مشخص‏ مي شود.

‏1-تعيين و تبين هدف هائي كه دانش آموز بايد به آنها برسد.

‏2-كاربرد اصول يادگيري در تجزيه و تحليل و ساختن مواد درسي كه بايد آموزش داده شود.

‏3-انتخاب و كاربرد در وسايل مناسب براي عرضه مطالب درسي.

‏4-بكاربردن روش هاي مناسب براي ارزشيابي ميزان اثربخشي درس ها و مصالح كار در خلال درجه موفقيت دانش آموز.

‏دكتر مهدي شيخيان در اين باره مي گويد:

‏”تكنولوژي آموزشي به آن دسته از فعاليت هاي سيستماتيك اطلاق مي گردد كه ماشين، مواد، تكنيك را براي رسيدن به هدف ه‏ا‏ي آموزش و پرورش به يكديگر نزديك مي كند.”

‏دكتر كامبيز محمودي در اين زمينه مي گويد:

‏”تكنولوژي آموزشي كاربرد منطقي ‏تمام و يا تركيبي از قوانين يادگيري + ابزار+ تكنيك+ نحوه استفاده بمنظور ميزان يادگيري اعم از كيفي و كمي است.

‏طرفداران نظريان كلي و پردامنه، كاربرد انواع رسانه ها را تجويز مي كند. ولي نه بعنوان هدف بلكه‏ ‏ بنا بگفته “هانري ديوزيد” بعنوان وسيله اي براي “نزديك ساختن فرايند آموزشي به حد مطلوب”. “ديوزيد”، مدير “قسمت روش ها، تكنيك ها و وسايل” دريونسكو قلمرو تكنولوژي آموزشي را شامل تمام تفكرات و فعاليت هاي عملياتي مي داند كه “سال ها

‏3

‏ي‏ اخير به منظور گردآوري تنظيم و كاربست روش هاي علمي در جهت سازمان دهي تجهيزات و لوازم و ابزار جديد بعمل آمده است”.

‏اين قبيل تعريف هاي جامع با محاسن خود باعث ناراحتي ها گروهي ديگر از نظريه پردازان تكنولوژي آموزشي مي شود وسواس تخصص جوئي برخي از اينان را وا مي دارد كه تكنولوژي آموزشي را به اجزاء مختلفي تقسيم كنند، درحاليكه بعضي ديگر بين تكنولوژي آموزشي و تكنولوژي تدريس تفاوت قائل مي شوند. گروه ديگري نيز يافت مي شوند ‏كه خود را در موقع كاملاٌ متفاوتي قرار مي دهند و تكنولوژي آموزشي را بخشي از قلمروي كلي “برنامه نويسي درسي مي دانند “مايكل آيروت” از دانشگاه ساسكس انگلستان چهار مفهوم گوناگون براي تكنولوژي آموزشي تشخيص مي دهد. كاربرد لوازم ماشين در آموزش و پرورش، يكنوع تكنولوژي تدريس، برنامه نويسي درسي، و نوعي مديريت در آموزش و پرورش.

‏از نظر رابرت سيلورمن‏ “دو نوع تكنولوژي آموزشي وجود دارد “نسبي” كه تأكيد را بر روش ها و يا ابزار وسايل قرار مي دهد و “سازنده” كه تأكيد را بر مسايل تدريس مي گذارد و ساختن و يا انتخاب ابزار مختلف را وسيله اي براي ارزشيابي و يا براي ايجاد يكنوع محصول آموزشي مورد نظر مي داند.

‏در حاليكه “آيروت” و “سيلورمن” انواع مختلفي از تكنولوژي آموزشي را مطرح مي سازند، يك گزارش يونسكو مبتني بر اين نكته است كه تفاوت بين تكنولوژي آموزشي و تكنولوژي تدريس بيشتر مربوط مي شود به اندازه ها و مدت زمان از اين نظر گاه تكنولوژي آموزشي به طرح هايي مربوط‏ ‏ مي شود كه در مقياسهاي بزرگ و در دوره هاي زماني دراز مدت به مرحله اجرا در مي آيند، در حاليكه تكنولوژي تدريس بيشتر طرح هاي كوتاه مدت را كه با مقياس هاي كوچكتري سر و كار دارند در بر مي گيرد. با وجود گزارش مذكور نتيجه گيري مي كند كه “از نظر روش هاي كار هر دو اصطلا‏ح بايد بطور مترادف در نظر گرفته شوند”.

‏”دراگولجوب تاجمان” (مدير قسمت پژوهش هاي آموزشي و تربيت معلم در سازمان يونسكو بر اين عقيده است كه تكنولوژي تدريس را بايد برحسب نقشي كه در كلاس درس دارند از يكديگر متمايز ساخت “تكنولوژي آموزشي يكنوع پشتيباني كلي است براي معلم” …. در حاليكه تكنولوژي تدريس “بخش معيني از برنامه درسي را در فواصل زماني منظم به دانش آموز عرضه مي دارد”. در اينجا كاربرد ماشين ها وسيله ايست براي انتقال معلومات”