دانلودمقاله اهمیت تلومروتلومرازدرسرطان

دانلودمقاله اهمیت تلومروتلومرازدرسرطان فرمتword

23صفحه همراه باتصویر

آشنایی با تلومر، ساختار و عملکردهای آن

تلومر ساختار انتهایی کروموزوم در یوکاریوتها میباشد که از تکرار توالی پشت سر هم (TTAGGG) تشکیل شده است. تلومر، یک دومین هتروکروماتینی است که وظیفه اصلی آن حفاظت و پایداری انتهای کروموزوم و جلوگیری از نوآرایی، شکست الحاق انتهایی و تجزیه و تخریب آن میباشد. در اغلب سلول هاى سوماتيکی بر اثر تقسیمات متوالی سلول طول توالی تلومرى کاهش میيابد، هنگامی که طول توالی تلومرى کاهش مییابد، یکسری سیگنال درون سلولی فعال می شود که در پی آن چرخه سلولی متوقف و مرگ برنامه ریزی شده اتفاق می افتد. تلومراز آنزیم درون سلولی که سبب حفظ طول تلومر می شود مانع از کوتاه شدن تلومر و همچنین ادامه یافتن تقسیمات سلولی برخی از سلولهای سوماتیکی در محیط آزمایشگاه میشود. بررسی های دقیق ارتباط تلومر و تلومراز می تواند در پیشگیری از فرایند پیری، سندرم های پیری و بیماری های وابسته به پیری کمکهای سودمندی نماید.

تلومر از ریشه یونانی کلمه Telos (به معنی انتها) و MerOS (به معنی بخش)، آمده است و هرمن مول را در سال ۱۹۳۸ آن را نام گذاری کرد. هرمن مولر در سال ۱۹۴۶ موفق به کسب جایزه نوبل شد. چند سال بعد جیمز واتسون ” هنگام مطالعه بر رویفرایند همانندسازی DNA خطی در یوکاریوتها پدیده مشکل انتهای همانندسازی را عنوان نمود. واتسون فرض کرد که آنزیم DNA پلیمراز یوکاریوتی قادر به همانندسازی DNA در انتهای 3 نمیباشد، در نتیجه پس از هر بار همانندسازی قسمتی از مولکول DNA (توالی تلومری) کوتاه میشود. در سال ۱۹۶۱ های فیلیک بیان نمود که سلولهای پیکری در  حدود ۵۰ بار تقسیم می شوند و پساز آن وارد مرحله عدم فعالیت سلولی می گردند.

چندی بعد الووینکو توانست بین پدیده end replication problem و Senescence ارتباط معنی داری برقرار کند. او چنین فرض کرد که Endreplication problemموجب کوتاه شدن در طی تقسیمات متوالی میشود. او متوجه شد که تلومر همانند یک ساعت مولکولی” عمل نموده و تعیین کننده تعداد تقسیمات سلولی است که یک سلول میتواند انجام دهد و بنابراین موجب پدیده فیزیولوژیک پیری” می شود .در سال ۱۹۸۴ الیزابت بلکبورن و کارل گریدر پس از مطالعه بر روی تتراهیمنتا، آنزیمی را شناسایی کردند که موجب حفظ طول تلومر پس از هر بار تقسیم میشد. آنها این آنزیم را ترانسفراز انتهایی تلومر یا همان تلومراز نامیدند.در سال ۲۰۰۹ الیزابت بلکبورن، از دانشگاه کالیفرنیا، و جک سوز تاک از دانشگاه هاروارد، بدلیل مطالعه و کشف آنزیم تلومراز در انسان موفقبه کسب جایزه نوبل شدند.