پروژه روسازی راهها

پروژه روسازی راهها در حجم 62 صفحه و در قالب word و قابل ویرایش و با قسمتی از متن زیر:

روش انستيتو آسفالت براي طرح روسازي راه

روش سابق انستيتو آسفالت براي طرح روسازي هاي آسفالتي راه يك روش تجربي بود كه بر اساس نتايج حاصل از آزمايشات اشتو و آزمايش راه واشو در ايالات متحده آمريكا و چند آزمايش انجام شده در انگلستان استوار بوده است. ليكن روش جديد انستيتو آسفالت بر اساس محدود كردن مقدار حداكثر تغيير شكل نسبي فشاري قائم وارد بر خاك بستر روسازي و همچنين محدود كردن مقدار حداكثر تغيير شكل نسبي كششي افقي در لايه آسفالتي استوار است. در اين قسمت هر دو روش انستيتو آسفالت براي طرح روسازيهاي آسفالتي آورده شده است.

روش BCEOM براي طرح روسازي

در اين روش دو نوع روسازي آسفالتي پيشنهاد شده كه در جداول 9-10 و 9-11 نشان داده شده است. لايه رويه و اساس در هر دو نوع روسازي از بتن آسفالتي تشكيل مي شود. لايه زير اساس در روسازي نوع 1(جدول 9-10) از بتن آسفالتي با مصالح سنگي درشت و در روسازي نوع 2 از مصالح سنگي درشت تشكيل مي شود. لازم به تذكر است كه روسازي نوع 2 براي راههاي با آمد و شد زياد مناسب نمي باشد و توصيه شده است كه از روسازي نوع 1 براي اينگونه راهها استفاده شود. ضمناً روسازيهاي حاصل از اين طرحها در صورتي قابل قبول هستند كه در برابر شرايط زمستاني (يخبندان- ذوب يخ) منطقه مقاوم باشند.

در مواردي كه رده آمد و شد  باشد ميتوان براي رويه از آسفالت سطحي به جاي بتن آسفالتي استفاده كرد. در اين حالت به ضخامت لايه هاي اساس و زير اساس داده شده در جدول هر يك 3 سانتي متر اضافه مي شود (اگر روسازي فاقد لايه زير اساس باشد به ضخامت لايه اساس 6 سانتي متر اضافه مي شود). همچنين له ضخامت لايه اساس داده شده در حالت  و  سانتي متر اشافه مي شود.

رده بستر روسازي تابعي از رده خاك بستر و جنس و ضخامت لايه فرم است كه در جدول 9-12 نشان داده شده است. رده آمد و شد تابعي از تعداد متوسط روزانه وسائل نقليه سنگين كه طي سال اول بهره برداري از پرآمد و شدترين خط راه عبور مي كند و همچنين ضريب متوسط رشد هندسي سالانه كه براي افزايش آمد و شد وسائل نقليه سنگين طي يك دوره 20 ساله از تاريخ شروع بهره برداري محاسبه مي شود.

روش شل براي طرح روسازي راه

در اين روش فرض بر اين است كه سيستم روسازي انعطاف پذير از سه لايه كلي تشكيل مي شود و تحت اثر بارهاي وارد از وسائل نقليه قرار دارد و لذا ميتوان از نظريه سيستم سه لايه اي براي تعيين تنش ها و تغيير شكل هاي نسبي استفاده كرد. سه لايه اصلي روسازي عبارتند از : يك يا چند لايه آسفالتي، يك يا چند لايه شني و يا تثبيت شده، و لايه خاك بستر روسازي.

روش شل براي طرح روسازيهاي انعطاف پذير بر اساس محدود نمودن مقدار حداكثر تغيير شكل نسبي قائم وارد بر خاك بستر روسازي (بمنظور جلوگيري از خرابي روسازي در اثر افت و خيز دائم بيش از حد خاك) و محدود نمودن مقدار حداكثر تغيير شكل نسبي كششي در سطح زير لايه آسفالتي (بمنظور جلوگيري از خرابي روسازي در اثر ترك خوردن ناشي از خستگي خمشي لاية رويه آسفالتي) استوار است.

روش NCSA براي طرح روسازي راه

در اين روش كه بر اساس روش CBR ارائه شده توسط گروه مهندسين استوار است ضخامت لايه هاي روسازي بر اين اساس تعيين مي شوند كه در طي عمر مفيد روسازي هيچ يك از لايه هاي روسازي در اثر تكرار تغيير شكل برشي ناشي از تمرار بارگذاري خراب نشوند. منحني نشان داده شده روش NCSA براي طرح روسازي است كه در آن ضخامت لايه هاي روسازي با در دست داشتن نسبت به كاليفرنياي لايه هاي خاك بستر، زير اساس و اساس و شاخص طرح (DI) بدست مي آيد.

شاخص طرح (DI) نشانه اي از ميزان و نوع آمد و شد وسائل نقليه راه است كه معرف تعداد متوسط روزانه محور ساده 2/8 تني هم ارز آمد و شد در خطر طرح براي يك دوره 20 ساله (عمر مفيد روسازي) مي باشد. در مواردي كه تعيين و يا پيش بيني تعداد محورها ساده 2/8 تني هم ارز امكان پذير نباشد ميتوان شاخص طرح را با استفاده از مشخصات كلي آمد و شد وسائل نقليه تعيين كرد.

تركهاي برشي (كناري)

تركهاي برشي يا كناري به تركهائي اطلاق مي شود كه به موازات محور طولي راه و به فاصله كمي از لبه روسازي قرار گرفته باشند. تركهاي برشي ممكن است علاوه بر تركهاي طولي داراي تركهاي عرضي نيز باشند. تركهاي عرضي معمولاً يك يا چند ترك طولي را قطع كرده و به لبه روسازي منتهي مي شوند.

علت بوجود آمدن تركهاي برشي فقدان پايداري و استقامت برشي خاك يا مصالح كناره هاي روسازي است. در اين حالت عدم تراكم كافي خاك محل كنده كاري شده و عبور وسائل نقليه در فاصله كمي از محل كنده شده، سبب بوجود آمدن تركهاي برشي گرديده است. زيرا خاك محل كنده كاري شده در برابر تغيير شكل جانبي خاك و مصالح كنار روسازي مقاومت نكرده و در نتيجه تغيير شكل بيش از حد روسازي سبب ترك خوردن و شكست رويه آسفالتي شده است.

نمونه هاي ديگر اين خرابي در مواردي كه راه بر روي خاكريزهاي با شيب شيرواني زياد و ناپايدار ساخته مي شود مشاهده مي گردد. تركهاي برشي همچنين در مواردي كه شانه هاي راه به طرز صحيح طرح و ساخته نشده اند، و يا روسازي اساساً فاقد شانه باشد نيز بوجود مي آيد.

تركهاي انقباضي

تركهائي كه در اثر تغيير حجم و جمع شدن رويه آسفالتي در اثر افت دماي محيط بوجود مي آيند، تركهاي انقباضي ناميده مي شوند.تركهاي انقباضي معمولاً عرضي بوده و گاهي هم به شكل مجموعه اي از تركهاي به هم پيوسته كه تشكيل قطعات بزرگي را مي دهند ظاهر مي شوند. در حالت اخير، تفاوت ظاهري اين تركها با تركهاي موزائيكي در آن است كه تركهاي انقباضي سطح رويه را به قطعات بزرگتري تقسيم كرده و به علاوه گوشه هاي اين قطعات نيز تيزتر است.

تركهاي بين دوخط

اين نوع تركها در حقيقت همان درزهاي طولي بين خطوط راه هستند كه به علت اجراي نادرست رويه آسفالتي، درزهاي آن باز شده اند. ورود آب در اين تركها باعث تشديد خرابي و بازتر شدن آنها مي شود.

علت بوجود آمدت تركهاي بين دو خط اجراي غير هم زمان رويه آسفالتي خطوط مجاور يكديگر است. زيرا پس از پخش و كوبيدن آسفالت خط اول و سپس خط مجاور آن درزي بين اين دو خط بوجود مي آيد كه هر قدر هم در پيوند دو خط كوشش شود. نقطه ضعفي در محل اتصال بوجود مي آيد كه در آيسنده باعث خرابي مي شود.

تركهاي انعكاسي

تركهاي انعكاسي به تركهائي اطلاق مي شود كه در سطح روكش آسفالتي و در محل‌هائي كه تركهائي در سطح روسازي قديمي وجود داشته، پديد آمده باشد. اين تركها در حقيقت انعكاس تركهاي لايه زيرين در لايه روكش آسفالتي است.

تركهاي انعكاسي اغلب در سطح روكش آسفالتي حركات افقي و قائم لايه واقع در زير روكش آسفالتي است. اين حركات در اثر تغييرات رطوبت و درجه حرارت در مصالح روسازي، و همچنين در اثر عبور وسائل نقليه سنگين بوقوع مي پيوندد.

براي مرمت تركهاي انعكاسي بايد اين تركها با استفاده از قير يا قير حاوي ماسه ريزدانه و گرد سنگ پر شوند.