132- پروژه آماده: بررسي روش محاسبه ضريب رفتار و ارزيابي ضرايب رفتار سازه ها – 42 صفحه فايل ورد (word)

فهرست مطالب

عنوان   صفحه

فصل 1-         مقدمه  1

فصل 2-         مروري بر مطالعات انجام شده  7

فصل 3–         ارزيابي ضرايب رفتار سازه ها []  15

3-1-   مقدمه  15

3-2-   مفهوم سازه اي کاهش بازتاب   17

3-3-   تعريف اصطلاحات مورد استفاده     /10/ 19

3-4-   تعيين ضريب رفتار و ضرايب افزايش تغيير مکان  22

3-5-   پارامترهاي مؤثر در ضريب رفتار 23

3-6-   ضريب کاهش نيرو در اثر شکل پذيري Rm  23

3-7-   ضريب اضافه مقاومت Rs 23

3-8-   تعيين ضريب رفتار با استفاده از روش فريمن  28

3-9-   ضريب رفتار در آئين نامه  31

فهرست مراجع   34

 اگر ظرفيت نهايي سازه ها ( اعم از مقاومت و شکل پذيري ) از نياز زلزله براي چندين زمين لرزه با يک حاشيه اطمينان مشخص بيشتر باشد ، مي تونا ادعا نمود که اين سازه ها از مقاومت لرزه اي کافي در برابر چنين زمين لرزه هايي برخوردار هستند . اما تا کنون و تا حد زيادي در محاسبه نياز زلزله ( زلزله طرح ) و ظرفيت نهايي سازه ها ، شک و ترديد وجود دارد . در زمانهاي نه چندان دور ، با بررسيهاي انجام گرفته بر روي رفتار سازه ها در برابر زمين لرزه ها ، اين نتيجه حاصل گرديده بود که سازه ها با يک مقاومت جانبي در حدود ده درصد وزنشان يا کمي بيشتر مي توانند خطر بزرگترين زلزله ها را پشت سر بگذارند . بر اساس اين يافته ها چنين استنباط مي شد که حداکثر شتاب زمين در طي زمين لرزه هاي قوي ، مي تواند به مقداري حدود g 1/. برسد . اما نحستين رکوردهاي شتاب نگاشت قوي که در کاليفرنيا و از سالهاي 1933 به بعد بدست آمد ، بيانگر اين مهم بود که حداکثر  شتاب هاي زمين در طي اين زمين لرزه ها بيشتر از g 3/. بوده است . با دستيابي به اين واقعيت و بررسيهايي که در بخشهاي قبلي به آن اشاره شد ، به اين نکته دست يافتند که مقاومت لرزه اي بيشتر ساختمانها تنها با در نظر گرفتن ظرفيت جذب انرژي ( شکل پذيري ) سازه ها قابل پيش بيني است . بهر حال ، در طي زمين لرزه هايي با حداکثر شتابهاي بزرگتر  ؛ بطوريکه در بعضي از زمين لرزه هاي اخير مشاهده گرديد . ( مورگان هيل کاليفرنيا ، 1984 ، g  29/1 = max  a رودخانه ناهاني شمالي  – کانادا ، 1985 ، g  35/1 = max  a ؛ شيلي ، 1985 ، g  67/. = max  a ؛ سن سالوادور ، 1986، g  78/.  = max  a ؛ زنجيران – ايران ، 1944 ، g  04/1 = max  a ، يک ساختمان با ظرفيت برش پايه اي ( مقاومت جانبي ) حدود ده درصد وزنش ، ممکن است به احتمال زياد فرو بريزد ، مگر آنکه داراي شکل پذيري بسيار بالايي باشد .

متأسفانه اغلب سازه هاي موجود که بر اساس آيين نامه هاي قديمي طراحي شده اند ، از شکل پذيري بالايي برخوردار نيستند . با وجود اين اکثر ساختمانهاي طراحي شده به وسيله آيين نامه ها مي توانند از خطر زمين لرزه هاي ياد شده ، بگذرند . براي اين مسئله دو توضيح ممکن است وجود داشته باشد . ابتدا اينکه نياز طبيعي سيستم کمتر از آن مقداري است که نشان مي دهد و دوم آنکه ظرفيت طبيعي سيستم بيشتر از آن حد قابل پيش بيني در طراحي است . در واقع هر دوي اين عوامل به طور معمول در ايمني سازه ها در برابر زلزله نقش اساسي دارند .

جان کلام اينکه ، ساختمانها را ميتوان براي نيروي کاهش يافته اي که مقاديرشان به مراتب کمتر از بازتاب الاستيک خطي آنها در برابر زلزله است ، طراحي نمود . اين موضوع در آيين نامه هاي طراحي لرزه اي با استفاده از ضرايب کاهش نيرو براي تعريف نيروهاي طراحي زلزله پيش بيني شده است ( به عنوان مثال ضريب رفتار 1q  در آيين نامه ژاپن ، ضريب اصلاح پاسخ 2R  در آيين نامه NEHRP  و ضريب رفتار در آيين نامه 2800 ايران ) . تا دهه اخير تعيين ضرايب کاهش ، اغلب بر پايه مشاهدات تجربي و استنباط مهندسي از رفتار سيستم هاي سازه اي در طي زمين لرزه ها بوده است . اين مشاهدات ، به طور کلي نتايج قابل قبولي را ارائه مي کنند . بهر حال ، تشريح پديده پيچيده اي مانند کاهش پاسخ براي سازه ها به وسيله تعدادي سيستم ساده ( بالاخص سيستم با يک درجه آزادي ممکن است منجر به نتايج گمراه کننده باشد . به نظر مي رسد لازم است عوامل و پارامترهاي مؤثر که بيان کننده بازتاب سازه هستند ، شناسايي ، مدل و تحليل شده و مقادير عددي آنها محاسبه گردد .