250- پروژه و تحقیق آماده: بررسی استراتژي های ورود به بازارهاي جهاني و نقش صادرات در جهانی شدن – 18 صفحه فایل ورد – word

توسعه بهره‌برداري اقتصادي از بيوتكنولوژي، نيازمند ايجاد يك سيستم مديريتي متناسب با اقتصاد نوين محصولات بيولوژيكي مي‌باشد. كشورهاي در حال توسعه جهت شركت در اين اقتصاد نوين، حداقل بايستي پنج نكتة كليدي زير را در سيستم‌هاي مديريتي خود در نظر گيرند:

1- دسترسي به بازار

2- اتحادهاي بين‌المللي بيوتكنولوژي

3- نظام‌هاي مالكيت فكري

4- مديريت منافع و خطرات

5- نظام‌هاي مؤثر كنترل

1-دسترسي به بازار

يكي از بزرگترين گام‌ها در ورود به تجارت جهاني، “دست‌رسي به بازار” مي‌باشد. اگرچه به دنبال گفتگوهاي پنجاه سال اخير، آزادسازي تجاري تا حدود زيادي افزايش يافته است، ولي هنوز موانع زيادي در مقابل تجارت محصولات بيوتكنولوژي، به ويژه براي كشورهاي جهان سوم، وجود دارد. تعرفه‌هاي بالا و نياز به استانداردهاي قابل‌قبول از جملة مهمترين اين موانع محسوب مي‌شوند. محصولات كشاورزي و صنعتي كه به كشورهاي صنعتي صادر مي‌شوند، از ميزان زياد تعرفه‌ها رنج مي‌برند. دراين ميان، اتحادية اروپا و ژاپن داراي بالاترين تعداد محصولات كشاورزي با تعرفة بالا مي‌باشند. به طور كلي تعرفه‌هاي بالا و تعديل‌ قيمت‌ها، تمايل براي فروش محصولات نهايي فرآوري شده توسط كشورهاي در حال توسعه را كم مي‌كند و به اين ترتيب امكان رشد و تجمع مهارت‌ها در اين كشورها كم مي‌شود.

از آنجايي‌كه كشورهاي پيشرفته،‌ يارانه‌هاي بالايي به بخش كشاورزي و محصولات صادراتي اختصاص مي‌دهند، توانسته‌اند در بازار تجارت جهاني، بسياري از كشورهاي در حال توسعه را به حاشيه برانند. همچنين به دليل عدم وجود بازارهاي آزاد، كشورهاي در حال توسعه تمايل زيادي براي سرمايه‌گذاري در زمينة صادرات محصولات فرآوري‌شده حاصل از مواد خام خود را ندارند.

مشكل ديگر صادركنندگان اين است كه مي‌بايست محصولات خود را به سطح استانداردهاي كشورهاي واردكننده برسانند كه اين يك عامل مهم در تجارت بين‌الملل مي‌باشد. در بيشتر موارد، استانداردهاي داخلي كشورهاي صادركننده، با استانداردهاي بازارهاي صادرات متفاوت است؛ لذا اين كشورها براي رساندن محصولات خود در سطح استانداردهاي موردنياز بازار و مصرف‌كنندگان، هزينه‌هاي زيادي را متحمل مي‌شوند. بسياري از كشورهاي در حال توسعه، اغلب فاقد امكانات و نيروي متخصص كافي براي رساندن توليدات خود به سطح استانداردهاي مطلوب واردكنندگان هستند. اين در حالي است كه كشورهاي در حال توسعه، حتي محصولاتي را وارد مي‌كنند كه در كشورهاي پيشرفته ممنوع شده‌اند؛ ولي كشورهاي پيشرفته محدوديت‌هاي زيادي براي ورود محصولات توليد‌شده در كشورهاي درحال‌توسعه قايل هستند.

اين نوع محدوديت‌ها و ديگر مكانيسم‌هاي بازدارنده، محدوديت بزرگي در زمينه ورود به بازار بيوتكنولوژي محسوب مي‌شوند. بنابراين نياز است كه كشورهاي درحال توسعه در جهت برطرف‌ كردن اين موانع و پيشبرد استفادة گسترده از بيوتكنولوژي، گام بردارند و تلاش‌ خاصي براي ايجاد فرصت‌هاي تجاري بهتر انجام دهند. اين تلاش بايستي بر مبناي معيارهايي باشد كه بتواند موانع و سدهاي معرفي و صادرات فرآورده‌هاي بيولوژيك توليدشده در كشورهاي در حال توسعه را از پيش رو بردارد. بدون‌شك، اين معيارها بايستي به‌عنوان استراتژي‌هاي داراي اولويت، در اقتصاد زيستي (Bioeconomy) نوين كه در حال تكوين است، مدنظر قرار گيرند.